🌷कविता : फूलप्रतिका भूलहरू🌷

✍️कृष्णसिंह पेला 

🌸🌷🌸🌷🌸🌷🌸🌷🌸🌷

कल्पनाका फराकिला फाँटभरि

फूलहरू तमाम फुले ।

हेर्नलायक वस्तु तिनै देखिए

र म तिनमै भुलें ।

प्रवेश त केवल फूलहरूलाई थियो,

तर काँडाहरू उपहारमा मिले ।

फूलले सपनाहरु सजाएँ ।

फूलले विपनाहरू रङ्गयाएँ ।

तर अन्य वस्तु जति साह्रो फूलजस्तो देखिए पनि

आँखिर भ्रमरहरू फूलमा नै झुले ।

दृश्यहरूभित्रको पूर्ण श्रृङ्गारमा पनि

कता कता बिभत्स दागहरू देखें ।

विस्फोटहरूलाई फूलले छोपेर,

वरिपरिका फूलहरूलाई बाधक सम्झेर,

जहाँ जहाँ अशान्तिकारकको अभाव छ,

त्यहाँ त्यहाँ शान्ति खोजिरहें ।

फूल ममा बाँच्यो,

फूल सबमा बाँच्यो,

मेरो भ्रम थियो कि म फूलमा बाँचें ।

फूलको पूर्णतामा

थप्नुपर्ने केही छैन,

मैले गएर फूलमा

फुल्नुपर्ने केही छैन ।

समाधि सार्थक छ यदि

प्राणै सुवासित भैदिए,

त्यो संभव छ यदि

सारा अस्तित्व फूल भैदिए ।

तर म अन्योलमा पेण्डुलम भएको छु ।

म हरक्षण बसन्त गुमाइरहेछु ।

फूल देखें,

र त्यसपछि केही पनि देखेन ।

नश्वरताको विश्वव्यापी सत्यसमेत भुलें  ।

प्रफुल्ल फूलले

तृप्तातृप्त सारा नयन तृप्त गरायो ।

अल्पतृप्त काँतर नयन अतृप्त नै रहे ।

कोपिला भोलि अवश्य फूल बन्छ,

आफ्नो समयमा बन्छ ।

कोपिलालाई कोपिलामै फुलाउने

मैले कति भूल गरें ।

फूल त स्वयममा पूर्ण छ,

गुलाफ होस् या गुराँश,

शिरीष होस् या पलाँश ।

परिभाषामा बाँधेर

असुरक्षा जन्माएर,

प्राकृत स्वच्छन्दतामा व्यर्थै हस्तक्षेप गरें ।

कुन दिव्य प्रवृतिका कारण

फूल विकसित हुन्छ,

कुन रहस्यमयी प्रकृतिका कारण

फूल सुवासित हुन्छ,

अज्ञानताको पराकाष्ठामा

न फूललाई बाँच्न सकें,

न फूललाई बचाउन सकें ।

केही धूमिल चित्रहरू

मानसपटमा कैद गरी

अस्तित्व अस्त भएपश्चात्

अस्तित्वको खोजीमा हिंडें ।

तर

दुइ अवस्थाको सङ्गमनेर

पर्खिराखेको अन्तिम पतझरले

मुस्कान शुष्काउँदै भन्यो–

अब फुल्ने फुलाउने मौसम गए ।
🌸🌷🌸🌷🌸🌷🌸🌷🌸🌷
             रचनाकाल: २०५६/०९/२०